Autor, crnogorski novinar Srdan Kosović, ocenjuje da se Vučićeva moć u Crnoj Gori javlja u “skoro pa isključivo destruktivnom obliku” i da je precenio sopstveni uticaj i popularnost svojih favorita nakon promene vlasti u toj zemlji 2020. godine.
Dodaje i da je Vučić opsednut Crnom Gorom i time što ne uspeva da konsoliduje moć kako je zamislio i očekivao.
“Prvo ga je frustrirala nesaradljivost prvog ne-DPS premijera Zdravka Krivokapića i preko svojih satelita je učestvovao i u omogućavanju njenog obaranja. Potom je sa narednim premijerom Dritanom Abazovićem imao dobar odnos, lider Građanskog pokreta URA je blagonaklono gledao na, u međuvremenu propali projekat, Otvoreni Balkan, ali i pored te naklonosti i srdačnih susreta, Vučić imao malo konkretne koristi…”, kazao je Kosović.
Navodi se i da je jedini premijer sa kojim je u kontinuitetu Vučić imao dobar odnos u Crnoj Gori – Milo Đukanović.
“Pričali su obojica o najboljim odnosima u istoriji, preuzeo je brojne Đukanovićeve metode za osvajanje i održavanje vlasti, a zauzvrat je svoju medijsku poslugu ustupio u obračunu sa kritičarima DPS-ove vlasti, koji danas osećaju drugu stranu batine koju su sami koristili”,, ističe Kosović i dodaje da se analizira i medijski uticaj Vučića, u koji je najviše uložio, ali sa skromnijim efektima od očekivanih.
“Propagandni punktovi koje je osnovao ili kupio imaju nizak stepen poverenja i uglavnom ga vode ljudi koji su toliko vezali sudbinu za uspeh Vučića, da bi im teže pao njegov pad nego njemu samom. U političkoj sferi je spao na politički limitiranog Milana Kneževića i marginalce poput Vladislava Dajkovića, te manje krilo u Novoj srpskoj demokratiji”, zaključuje Kosović.
Za najmoćnijeg u Crnoj Gori je naveden premijer te zemlje Milojko Spajić koji ima najveća ovlašćenja i čija partija kontroliše politički centar, ali i koji je uspeo da ubedi razne političke aktere da će sa njima formirati sledeću vladu.
Drugi je višestruki predsednik i premijer Crne Gore Milo Đukanović, koji sada nema funkciju i čija moć opada, što se vidi i na primeru hapšenja njegovog brata Aca, ali i sve češćih spekulacija o njegovom hapšenju.
Treći na listi je Andrija Mandić, koji je na čelu Skupštine Crne Gore i lider je partije Nova srpska demokratija. Njegov uspon se zasniva na sve vidljivijoj distanci prema zvaničnom Beogradu i Vučiću, kao i ukupnom rebrandingu od četničkog vojvode do glasnogovornika evropskog puta.
Na listi slede crnogorski Glavni specijalni tužilac Vladimir Novović, potom mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije, koji je takođe sve udaljeniji od vlasti u Beogradu, a koji je potpisao pismo podrške studentima i bio protiv smene žičkog episkopa Justina.
Poznato je i da ne prisustvuje ručkovima koje za vladike organizuje Vučić.
U donjem delu liste su šef Delegacije Evropske unije u Crnoj Gori Johan Satler, potpredsednik Vlade Crne Gore Aleksa Bečić, a iza Vučića su na listi kompanija Bemaks, kao najbogatija u Crnoj Gori i vlasnik trgovačke kompanije Voli i prvi čovek Košarkaškog kluba Budućnost iz Podgorice – Dragan Bokan.
